Yosemite Milli Parkı turu – ABD’nin cennet vadisinden notlar

Son güncelleme tarihi: 4 Şubat 2024

Amerika Birleşik Devletleri kentlerinin çok tarihi olmamasından dolayı, buralarda kurulmuş müzeler, istisnaları dışarıda tutarsak Avrupa’daki muadillerine kıyasla daha kısıtlı, hatta daha yavan kalıyor diyebiliriz. Antik kent yahut katedral üzere standart turistik atraksiyonlar da olmayınca, kentlerde gökdelenleri seyretmek yahut hoş parklarda dolaşmak dışında kent içi turistik aktiviteleri biraz hudutlu kalabiliyor. En azından tarih anlatısı görmek isteyen benim için durum biraz bu türlü.

Bununla birlikte bu kadar büyük bir coğrafyada kent merkezlerinden uzak çok sayıda doğal, göz kamaştırıcı yer olması da birebir derecede olağan. Grand Canyon, Niagara Şelalesi ve öbür birçok ulusal parkıyla ABD’nin görülesi doğal hoşlukları saymakla bitmeyecektir. Lakin bütün bu yerler ortasında en güzellerinin başında Yosemite Ulusal Parkı’nın (Yosemite National Park) olduğuna kuşku yok. Çok büyük bir alana yayılmış bu ormanlık alanda inanılmaz ağaçlar, acayip formlu kayalıklar, sayısız trekking parkuru bulunuyor ve kendinizi tam manasıyla tabiatın kucağında hissedebiliyorsunuz.

Yosemite Ulusal Parkı yalnızca ABD’nin değil, bütün dünyanın en bilinen doğal hoşluklarından biri olmayı sonuna kadar hak ediyor diyebilirim. 2 hafta boyunca daima gezilip dolaşılabilecek kadar büyük bir alana yayılsa da günübirlik seyahat de çok tercih ediliyor. Sabah gidip akşam döneceğiniz bir seyahat için altına gireceğiniz bütün masrafa ve zahmete değecektir bence burayı görmek. Bir biçimde San Francisco‘ya geldiyseniz ve burada birkaç gün geçirecekseniz Yosemite’yi ziyaret etme seçeneğini kesinlikle araştırmalısınız. Ben de bu yazıda Yosemite’ye yaptığım seyahatle ilgili her türlü ayrıntıyı paylaşmaya çalışacağım.

Yosemite Ulusal Parkı nerede?

Yosemite, ABD’nin California eyaleti hudutları içinde yer alıyor. Eyaletin doğusunda, Nevada hududuna yakın bir yerde bulunuyor. Buraya en yakın büyük kent merkezlerini saymak gerekirse öncelikle San Francisco ve Sacramento’yu söyleyebilirim, yaklaşık 250-300 km uzakta bulunuyorlar. Daha uzakta yer alan Los Angeles ve Las Vegas üzere büyük kentlerden de sıkça geliniyor olsa da uzaklık 500-600 kilometre civarına çıkıyor. Doğal bu ulusal park, 3,000 km²‘yi aşkın kocaman bir alana yayıldığı için farklı giriş kapıları bulunuyor, münasebetiyle aralık, giriş yaptığınız kapı ve nihayetinde park içinde ziyaret ettiğiniz noktalara bağlı olarak değişecektir, ben yaklaşık sayılar vermeye çalıştım.

Yosemite ne demek?

Yosemite (Yosemiti formunda okunuyor Amerikalılar tarafından), Amerika’daki birçok doğal alan üzere ve isminden da rahatlıkla anlaşılabileceği üzere bir yerli lisanından geliyor. Vadiye yakın bir yerde yaşayan Miwok kabilesinin, bölgenin asıl halkı olan Ahwahneechee‘lere taktığı isim, “katiller” manasına gelen “yohhe’meti” sözcüğüymüş. Vakit içinde dönüşüme uğrayarak bugünkü haline gelmiş. Özetle “Yosemite“nin söz manasının katiller biçiminde olduğunu söylemek mümkün.

İşin tuhafı burada yaşayan Ahwahneechee halkının, vadiye verdiği isim Ahwahnee imiş. Bu da geniş ağız manasına geliyormuş ki vadinin görünümü nitekim devasa bir ağzı andırıyor diyebiliriz. Lakin bölgeye sonradan gelen beyaz adam, daha Amerikanvari bulduğu için “yohhe’meti” ismini alıp onu biraz daha kendi lisanına uydurarak “yosemite”ye çevirmeyi tercih etmiş. Lafayette Bunnell isimli Amerikalı doktor ve kaşif, parkın günümüzdeki isim babası olarak biliniyor. Natürel bu isim babaları yıllar içinde farklı seferlerde Ahwahneechee kabilesini vadiden sürmüş ve günümüzde burada hiç yerli kalmamış, klasik bir Amerikan öyküsü yaşanmış diyebiliriz özetle.

Orijinal halkını yerlerinden etmiş olsalar da federal devlet buranın eşsiz tabiatını koruyabilmek için birçok iş yapmış. Bilhassa tabiat aşığı John Muir’in çabalarıyla Yosemite’nin farklı bölgeleri muhafaza altına alınmış. Muir, 1903’te dönemin Amerikan başkanı Theodore Roosevelt ile Yosemite’de tabiatla başbaşayız kamp bile yapmış ve liderin dikkatini buraya çekmeyi başarmış. En sonunda, 1906’da Roosevelt’in kararıyla Yosemite federal seviyede bir ulusal park haline gelmiş. 1984’te UNESCO Dünya Mirası listesine alınmış.

Yosemite Ulusal Parkına gidiş

Yukarıda belirttiğim üzere Yosemite Ulusal Parkı devasa bir alanı kapsıyor. Bu yüzden Yosemite’ye gitmek derken kastettiğimin Yosemite Ziyaretçi Merkezi (Visitor Center) olduğunu öncelikle belirteyim. Burası zati parkın en değerli noktalarına yakın sayılabilecek bir pozisyonda, Yosemite Vadisi’nin tabanında yer alıyor ve batı istikametinden araçla geldiğinizde gidilebilecek yolun sonunda bulunuyor denebilir.

Toplu taşıma epeyce problemli ve muhtemelen pratikte imkansıza yakın olsa da teorik olarak mümkün. Kendim denemediğim, fakat öğrendiklerime nazaran çıkardığım bir rota var üç basamaklı, San Francisco kent merkezinden başlayıp Yosemite Ziyaretçi Merkezi’ne kadar gitmenizi sağlayan.

San Francisco ve körfez bölgesinin en mantıklı ve süratli toplu ulaşım aracı diyebileceğimiz BART, yani körfezin hafif raylı taşıma sistemi, körfezin karşısına, Oakland tarafına da geçiyor. BART’ın Kırmızı ve Turuncu sınırları, karşı tarafta Richmond durağına kadar gidiyor. Birebir durakta Amerika’nın ulusal demiryolu şirketi Amtrak‘in de Richmond durağı bulunuyor. Buradan San Joaquins isimli eksprese binip Merced kentine kadar 2 saat 40 dakikalık yolu gideceksiniz. Bu biletin fiyatı gördüğüm kadarıyla 21 ila 31$ ortasında değişiyor. Son olarak da Merced’den YARTS isimli otobüs şirketinin otobüsüyle, 2.5 saatlik bir otobüs seyahatiyle Yosemite Ziyaretçi Merkezi’ne ulaşabiliyorsunuz. Bu da tek taraf 22$. Lakin bu karmaşık planı bir ortaya getirebilmek için saatlerin tutması gerekiyor, yoksa bütün gününüz yolda geçer. Bu da benim baktığım vakit itibariyle pek mantıklı değildi, münasebetiyle bu yol -eğer Yosemite’de konaklama niyetiniz yoksa- pek makul gelmiyor kulağa.

Diğer yol ise otomobil kiralamak. SF-Yosemite ortası 250-300 km, fakat yollarda saate nazaran trafik yoğunluğunun artması ve dağlık yerlerden geçiş nedeniyle vakit zaman ulaşım hayli yavaşlıyor. Lakin 3-4 kişilik kümeler halinde geziliyorsa ve de Yosemite’de birkaç gün kalma niyeti varsa, otomobil kiralamak katiyen düşünülebilir. Kiralık otomobilin akaryakıt masrafı, birkaç kişi tarafından paylaşıldığında çeşit fiyatından daha makul hale gelebiliyor hesaplarıma nazaran.

Yosemite çeşidi ayarlama

Yosemite Ulusal Parkı’na gitmenin en makul yolunun tıp olduğunu söylemek zorundayım, hele ki benim üzere tek başınaysanız ve San Francisco’da kısıtlı vaktiniz varsa. Hasebiyle ben de bu usulü takip ettim, bir çeşit ayarladım. Bu noktada çeşit ayarlama sürecini ve tıp ayrıntılarını paylaşmak isterim. Üstte belirttiğim üzere, Yosemite çok geniş bir alan, farklı giriş kapıları var ve farklı kentlerden buraya ulaşmak mümkün. Ben San Francisco’dan Yosemite’ye giden turları araştırdım.

Yosemite’ye San Francisco’dan günübirlik yahut kalmalı farklı cins seçenekleri bulunuyor. Farklı tıp şirketleri bulunmakla birlikte fiyatları ve tıp programları üç aşağı beş üst tıpkı. Ben SF’den günübirlik tipi tercih ettim, çeşit programını burada kısaca paylaşmak isterim.

• Sabah 06:00-06:30 civarında San Francisco’dan kaldığınız yerden yahut oraya yakın kayda bedel bir noktadan alınmanızla başlıyor çeşit (Genelde Fisherman’s Wharf, Union Square yakınlarındaki oteller civarında oluyor buluşma noktaları).
• 09:00-09:30 civarında yol üzerinde bir yerde market molası veriliyor.
• 11:00-12:00 civarı Sequoia Ormanı ziyareti oluyor, kimi tiplerde burası atlanabiliyor. Onun yerine Yosemite’de daha uzun hür vakit veriliyor.
• Arada kalan vakitte Tunnel View, El Capitan üzere noktaların seyri için durulabiliyor.
• 12:30-15:30 ortasında Yosemite Vadisinde hür vakit veriliyor. Kimi tipler görüntü noktalarında durduğunda Yosemite’deki hür vakit biraz kısalabiliyor.
• 16:00-21:00 ortasında ise dönüş seyahati oluyor, bu esnada yol üstünde bir yerlerde akşam yemeği yeniliyor ve San Francisco’ya geri dönülüyor.

Dediğim üzere bu saatler çeşitten cinse küçük farklılıklar gösterebiliyor. Fakat ana planlar genelde bu halde.

Yosemite tipi düzenleyen şirketlere kolay bir Google aramasıyla kolay kolay ulaşılabiliyor. Seçim yapmadan evvel farklı tıp programlarını inceleyip size en uygun olanını seçmeye çalışın. Mesela ben Yosemite’de daha uzun hür vakit veren bir şirketi seçmiştim lakin elimde olmayan nedenlerden dolayı diğer bir programı olan bir çeşide katılmak zorunda kaldım. Ha, bundan dolayı şikayetçi olamam fakat yeniden de bu kısım kıymetli. Benim ayarladığım çeşit şirketi, operasyonel nedenlerden dolayı (muhtemelen o gün için gereğince müşteri bulamamalarından kaynaklı olarak) tipimi iptal ettiklerini bir e-posta ile bildirmişti bana. Bu durumda ya farklı bir gün seçmenizi istiyorlar, ya da öteki bir cins şirketinin birebir gün düzenleyeceği bir cinse geçmenizi tavsiye ediyorlar. Farklı bir cins seçerseniz -eğer o tıpta yer varsa- gerekli ayarlamaları da hallediyorlar. Ben farklı bir cins şirketiyle evvelce planladığım gün gitmeyi tercih ettim, planları biraz farklı olsa da katiyen pişman olmadım.

Yukarıda kısa bir özetini verdiğim Yosemite tiplerinin fiyatı 180 ila 195$ ortasında değişiyor. Ben tam hudutta, 179$’lık bir cinse katıldım. Elbette dolar kurundan dolayı biraz tuzlu olduğunu söylemek lazım, lakin ben o parayı verdiğime hiçbir biçimde üzülmüyorum. Parkın içindeki patikaların toplam uzunluğunun 1,200 kilometreyi bulduğu söyleniyor, itiraf edeyim ki bunların çok daha fazlasını yürüyebilmeyi isterdim. Fakat kısıtlı vakitte daha düzgün bir seçenek olmadığı gerçeğiyle avunuyorum.

Yosemite turu

Tur sabahı, askerlik vakitlerimi hatırlatır biçimde 05:30’da kalkıp hazırlanmaya başladım. Gerçekten çeşit otobüsü beni 06:30’da evvelce kararlaştırılan bir noktadan, kaldığım hostele yakın bir otelin önünden alacaktı. Ben de buluşma saatinden 10 dakika evvel otelin önüne geldim, hava hala karanlıktı. Bana olduğundan çok daha uzun gelen bir bekleyişin akabinde, yaklaşık 15 dakika gecikmeyle otobüs gelip beni aldığında “herhalde beni unuttular” diye endişelenmeye başlamıştım. Hatta cins şirketine mail bile atmayı düşünmüştüm, neyse ki unutmamışlar. Tipler San Francisco’nun farklı noktalarından alma seçeneği sunuyor, fakat benim beklediğim yerde yazgı iştiraki yapabileceğim hiç kimse yoktu. Standart boyutlarda bir otobüs olmasına rağmen cins otobüsünde yaklaşık 20 kişi olarak seyahat ettik.

Neyse, çeşit otobüsüne -gerçekten standart bir otobüs- sürücüye pasaportumu gösterip bindikten sonra her şey genel olarak vakit çizelgesine uygun formda devam etti. San Francisco’dan çıkıp Oakland köprüsünü geçerek körfezin karşısına girdik, bizim yolumuz çok kalabalık değilse de karşı şeritte dayanılmaz bir trafik vardı, özel araçlar ve tırlar beklemekteydi. Ana yollardan devam ederek 08:40 üzere Oakdale isimli bir kasabada büyükçe bir markette durduk. Alman kökenli sürücümüz, ki kendisinden ileride tekrar bahsedeceğim, yanımıza yiyecek ve içecek birşeyler almamızı şiddetle tavsiye etti. Ben aslında bu manada hayli hazırlıklıydım, bir evvelki günden bir sürü sandviç hazırlamıştım, tekrar de buradan biraz daha su aldım yanıma. Burayı geçtikten sonra biraz daha kırsal, epeyce hoş görüntülü küçük kasabalardan geçmeye devam ettik. Yol da dik ve virajlı bir hale gelmeye başladı.

Saat 10:30 üzere Big Oak Flat giriş kapısından ulusal park hudutlarına giriş yaptık. Bu ortada Yosemite Ulusal Parkı’na giriş fiyatının araçlar için 35$, bireyler için ise 20$ olduğunu söyleyebilirim. Sürücü her birimiz için bilet gişesinden harita aldı. 15 dakika kadar sonra birinci durağımız olan Tuolumne Grove’da durduk.

Sequoia Korusu (Tuolumne Grove)

Hayatımda gördüğüm en görkemli şeyler ortasına sequoia ağaçları rahatlıkla girer. Birtakım cinsler burayı atlıyor, benim çeşit şirketim burayı dahil ettiği için kendilerine müteşekkirim.

Türkçe sekoya yahut kızıl servi ismiyle bilinen bu ağaçlar Kuzey Amerika’ya has ağaçlar, dünyanın en büyük ve en uzun ömürlü ağaçları ortasında yer alıyorlar. Kızıl kahverengi gövdeleri olan, devasa gövdeleri dümdüz bir formda gökyüzüne yükselen bu ağaçlar yalnızca görkemli değil, birebir vakitte çok çok hoşlar. Yosemite Ulusal Parkı içindeki birinci durağımız olan Tuolumne Grove of Giant Sequoias (Tuolumne Dev Sekoyalar Korusu), ismi üzerinde yüzlerce, binlerce yıllık sekoyaların yer aldığı bir orman. Mutlaka görebileceğiniz en fevkalade yerlerden biri.

Burada tıp otobüsünden indikten sonra asfaltlanmış yolu takip ederek sekoyaların ortasına giriliyor. Alışılmış her tarafta bunlardan var, lakin bilhassa 8 tanesi “dev” olarak isimlendirilecek kadar eski ve büyük. Bunların yerleri de patika üzerindeki haritalarda gösteriliyor zati. Girişten yaklaşık 1 mil (1.6 kilometre) yürüdükten sonra bu en ünlü ağaçların olduğu bölgeye varılıyor. Çapı en az 6-7 metre üzere görünen inanılmaz ağaçlardan bahsediyorum. Sekoyalar nemli topraklarda, yüksek rakımlarda yaşayan ve çok süratli büyüyen, çok sağlam ağaçlar. Sağda solda yana devrilmiş devasa sekoya kütükleri göreceksiniz. Sekoyaların en kıymetli mevt sebepleri ortasında gövdelerinin yüküne dayanamamasından bahsediliyor. Bu ağaçların uzunluğu 90 metreye kadar çıkabiliyor.

Bütün bu ağaçları hayran hayran seyrederek ilerledikten sonra ise meşhur Tunnel Tree (Tünel Ağacı) karşınıza çıkacak. Artık yaşamayan bir dev sekoyanın geride kalan kocaman kütüğünün ortadan delinip adeta bir yola dönüştürülmesiyle meydana gelmiş Tunnel Tree. İçinden beşerler rahat rahat geçebiliyor, hatta araçlar da geçebiliyor, zira gövdesinin taban çapı neredeyse 9 metre.

Burada dolaşırken makul kurallara uyulması bekleniyor. Bir kere çeşitli yabanî hayvanlarla müsabaka ihtimaliniz var, ben bile ormanın içlerine gitmememe karşın hoş bir katır geyiği (mule deer) gördüm. Bu hayvanlara yaklaşmak, yiyecek vermek yasak. Ayrıyeten önemli erozyon tehlikesi olduğu için patikaların dışında dolaşmak, ağaçların yakınlarına girmek de yasak.

Sekoyalarla ilgili değişik bir bilgi daha var, bu ağaçlar bir formda yangınlardan besleniyorlar. Toprağın tabanında biriken organik kalıntılar, yere düşen tohumların gereksinim duyduğu mineral ve güneş ışığını bloke ediyormuş. Yangınlar sonucunda bu süprüntüler temizleniyor, kozalak biçimindeki tohumlar mineral açısından güçlü toprağa kavuşabiliyormuş. Evvelden düşen yıldırımlar vasıtasıyla bu yangınlar doğal bir biçimde çıkıyormuş. Lakin günümüzde vakit zaman denetimli yangınlar çıkarıyorlar anladığım kadarıyla, hakikaten bu dev ağaçların yanlarında yanıp kararmış diğer ağaçlar da gördüm. Sekoyaların yangını büyütecek ve bütün vücudunu sarmasına neden olacak alçak kısımları olmadığından, gövdeleri de ateşe karşı son derece güçlü olduğu için bu yangınlar yetişkin sekoyaları olumsuz etkilemiyor. Sahiden epeyce enteresan bir durum, bu kadar uzun ömürlü olmalarını bu türlü bir adaptasyona borçlu oldukları da düşünülebilir.

Bunları belirtmişken, ABD’de en büyük sekoya ormanının, Nevada’daki Sequoia Ulusal Parkı olduğunu, 2,500 yaşındaki devasa General Sherman ağacı dahil inanılmaz boyutlardaki sekoyaların bulunduğunu belirteyim. Sekoyaların ormanı muhakkak çok eşsiz bir yer.

Tunnel View (Tünel Manzarası)

Tuolumne Grove’u geride bıraktıktan sonra etrafı harikulade ormanlarla kaplı yollardan, uçurum kenarlarından, tünellerden geçtikten sonra Yosemite’nin en bilinen yerlerinden biri olan Tunnel View‘a geldik. Saat 12:30 civarıydı. Burası, Yosemite’deki ünlü noktaların kıymetli bir kısmının daima birlikte görülebildiği çok müstesna bir görüntü seyir noktası. İsmi üzere bir tüneli andıran, etrafı kayalıklarla çevrili devasa vadinin tabanını göz alabildiğine görebildiğiniz bu görünüm noktası, fotoğraf çekilebileceğiniz en düzgün yer olabilir. Birazdan bahsedeceğim El Capitan, Bridalveil Şelalesi, Half Dome, Sentinel Rock üzere oluşumların hepsini Tunnel View’da tıpkı anda görebilirsiniz. Yerli kabilelerini takip eden beyaz adamın burayı birinci kere görüşü 1851’e rast geliyor. Ve o yıllarda yapılmış çizimlerle bugün gördüğünüz görüntünün -vadideki ağaçların büyüklüğü haricinde- neredeyse hiç değişmemiş olması, tabiatın haşmetini ve Yosemite’nin harikalığını kanıtlayan bir öbür etken bana kalırsa.

Yosemite Ulusal Parkı’nda hür zaman

Tunnel View’dan sonra buradan gördüğümüz Bridalveil Şelalesi ve El Capitan kayalığının yanında çok vakit harcamadan geçip ulusal parkın ziyaretçi merkezine ve otobüsle gidebileceğimiz yolun sonuna gelmiş olduk. Burada sürücümüz bize 2 saat kadar hür vakit verdi. Ben süreyi azamî randımanla kullanabilmek ve en azından bir patikayı tamamlayabilmek için süratli bir halde Upper Yosemite Falls Trail isimli patikadan tırmanmaya başladım. Burada kestirmeden gidebilmek için patikaların dışına çıkmak katiyen yasak. Ayrıyeten burada kamp yapacak şahıslar için çok sayıda ikaz yer alıyor, çöplerini düzgün halde istiflemeleri yahut ayı saldırısından korunabilmek için yiyeceklerini açıkta bırakmamaları gerektiği üzere ihtarları okuyabiliyor beşerler.

Yosemite Şelalesi

Tahmin edilebileceği üzere epeyce güçlü bir tırmanış sizi bekliyor. Fakat biraz tırmandıktan sonra her adımda karşıki kayalıkların ve vadideki yeşilliğin mükemmel imajlarını bu patikada yakalayabiliyorsunuz. Öncelikle Columbia Rock ismiyle bilinen noktaya geldim. Bilhassa vadi tabanındaki çayırlık alanın en hoş manzarasının burada olduğunu söyleyebilirim. Ben biraz daha ileri giderek ünlü Yosemite Şelalesi‘nin üst kısmının (Upper Yosemite Falls) epeyce yakınına kadar geldim. Olağan benim gittiğim periyot, Eylül ayı olduğu için şelale en görkemli halinde değildi. Yosemite’ye geliş için en güzel vakitlerin Mart, Nisan yahut Mayıs ayı olduğu söyleniyor. Hakikaten kışın yağan karların erimesiyle şelaleler bu aylarda güzelce coşuyorlar. Ben en uygun halini göremesem de epey etkilendiğimi söyleyebilirim.

Buraya kadar gelebilmenin bir başka âlâ tarafı da, Yosemite’nin en akılda kalıcı yeri olduğunu düşündüğüm Half Dome’un (Yarım Kubbe) eksiksiz imgesini bu taraflarda görebilme imkanına erişmek bence. Bu noktada Half Dome‘dan bahsedeyim kısaca. İsminden da anlaşılacağı üzere adeta ortasından bıçakla kesilmiş üzere duran görkemli bir kayalık bu. Hayatınızda görebileceğiniz en enteresan yerlerden biri olacaktır kanımca. Hakikaten benzerilerini Ürdün’deki Wadi Rum‘da gördüğüm, insan eliyle yapılmış hissi veren, akıl almaz yer hallerinin Yosemite’teki en yeterli örneği burasıydı. Rüzgar, yağmur, nem vs. üzere doğal tesirlerin bin yıllar boyunca yer hallerini nasıl inanılmaz hale getirebildiğini burada görmek pek mümkün.

Şelalenin aşağı dökülmeye başladığı Upper Yosemite Falls noktasına ulaşamasam da eldeki vakit dahilinde olabildiğince yaklaştığımı sanıyorum. Uygun bir yerde evvelden hazırladığım sandviçlerimi, bir daha hiçbir vakit göremeyeceğim bir görüntü eşliğinde yedikten sonra otobüse geç kalmamak için süratlice geri dönüş seyahatine başladım. Dönüşüm, olağan olarak çıkışımdan çok daha süratli bir biçimde oldu. Natürel döndüğümde kan ter içinde kalmıştım fakat otobüstekilerin rahatını düşünecek değildim, zira muhtemelen hayatımda burayı bir daha görmeyecektim.

Çıktığım patikayı indikten sonra kalan müddette, patika tırmanmayı tercih etmeyen standart turistlerin en çok istek ettiği yere, Lower Yosemite Fall Vista Point (Aşağı Yosemite Şelalesi Seyir Noktası) ismiyle bilinen yere uğradım. Benim daha üstten gördüğüm Yosemite Şelalesi’nin aşağıdan görüntüsü burada tekrar karşıma çıktı. Ulusal park içinde bir sürü şelale var, hepsini tek günde görmek mümkün olmasa da çeşit müddetince birkaç adedini yakından yahut uzaktan görebilme talihine erişiyorsunuz. Bunlar içinde muhtemelen en yakından göreceğiniz, Lower Yosemite Falls ismiyle da bilinen seyirlik şelale olacaktır. En üst noktadan en aşağıya tam 739 metre yüksekliğinde. Az evvel bahsettiğim Üst Yosemite’nin döküldüğü noktada oluşan havuzdaki sular, Aşağı Yosemite’ye dökülüyor. Yani aşağıdan bakıldığında 2 katlı bir şelale oluştuğu görülüyor. Burası otobüsünüzün sizi bıraktığı noktaya çok yakın. Şelaleye yaklaştıkça dökülen suların serinliğini vücudunuzda hissedeceksiniz.

Şoförümüzün verdiği müddetin dolmasından çabucak evvel otobüsün beklediği yere gelebildim. Açıkçası 2 saatlik hür vakti olabildiğince verimli geçirdiğimi düşünüyorum, zira hiç durmadan patikalarda ve görüntü noktalarında hareket halindeydim. Herkese tavsiye ederim elbette. Lakin doğal ki bu türlü devasa bir alanda değil 2 saat, 2 hafta geçirmek bile yetmeyebilir, Türkiye’den gelen biri olarak hem zamansal, hem de maddi kısıtlar nedeniyle daha fazlasını istemeye hakkım yok sanırım.

Dönüş yolu

Turdaki herkes verilen vakte uyduğu için kimseyi beklemek zorunda kalmadık. Vakit kaybetmeden ilerleyebildiğimiz için sürücümüz bize dönüşte birkaç sürprizi olduğunu söyledi. Birinci olarak, El Capitan’ı tam karşıdan görebildiğimiz bir yerde durup bu acayip kayanın fotoğraflarını çekme fırsatı verdi. El Capitan, neredeyse 90 derece açıyla yükselen, yaklaşık 900 metrelik korkutucu bir kayalık. Buraya tırmanmak imkansız üzere gözükse de tırmanışlar yapılıyor. Hatta tarihteki birinci tırmanış 2 hafta sürmüş. Lakin günümüzde 2 saat içinde tırmanılabiliyormuş. Hatta biz minicik bir dağcı da görebildik o sırada tırmanmakta olan. Dağın görkemini anlamak için bundan uygun bir fırsat olamazdı herhalde. Bu ortada 2017’de El Capitan’a hiçbir yardımcı ekipman olmadan (free solo) tırmanan birinci insan olan Alex Honnold’un bu macerasını anlatan 2018 üretimi belgesel Free Solo‘yu izlediyseniz, El Capitan’ın nasıl bir yer olduğunu aslında biliyorsunuzdur. Görmediyseniz de internette belgeselden imgeleri kesinlikle izleyin, adama sırf çıplak elleriyle bu devasa dağı nasıl tırmandığına hayret edeceksiniz.

Hemen akabinde bir ırmak kenarına inip sudaki yansımasıyla bütünleşen dağ görüntülerini görebildiğimiz, Devil’s Elbow denilen bir öteki yerde durduk. Buradan hem Bridalveil Şelalesi, hem de Sentinel Rock görülebiliyordu. Burada da hoş fotoğraflar çekip yola devam ettik.

Artık ulusal parktan çıkıp olağan otoyollara girdikten sonra sürücü akşam yemeği konusunda niyetlerimizi sordu. Tanıdığı bir yere önden telefon edip sipariş verebilmemiz için telefon numarası bile verdi. Fakat sonrasında bir kere daha Oakdale’de durup bir Meksika restoranına girdik. Burrito üslubu yemekler sunan bu restoranda akşam yemeği yedikten sonra artık akşam trafiğinin tesirini güzelce hissettirdiği yolda San Francisco istikametine hakikat ilerlemeyi sürdürdük. Güneş batarken tam batıya hakikat ilerlemek değişik bir tecrübeydi, hakikaten karşımızda bir yükselti olmadığı için güneşin batışını tıpkı Nemrut’ta seyreder üzere dakikalarca izledik otobüste.

Treasure Island

Artık San Francisco’ya varıp kendi yolumuza devam etmek için hiçbir durağımız kalmadığına inanıyordum ki sürücümüz Oakland Köprüsü’nden sapıp bizi Treasure Island’a götürdü. Aslında cins planında bu türlü bir durak yoktu. Lakin plana harfiyen uyup geç kalmadığımız için sürücümüz bize bu türlü bir uygunlukta bulundu. Burada uygun bir yerde durup San Francisco’nun gökdelenlerle ışıldayan acayip gece görüntüsünü karşıdan seyrettik, fotoğraflar çektik. Bu hoş güne hoş bir son olduğunu düşünüyorum.

Sonunda saat 21:3o üzere San Francisco’ya indik. Sürücümüz inmeden evvel bize TripAdvisor sitesi üzerinden memnuniyetimizi bildiren yorumlar yapmamızı ve mümkünse gönlümüzden ne koparsa bir bahşiş bırakmamızı rica etti. TripAdvisor’a yorum yapmadım, lakin benim açımdan bu unutulmaz günle birlikte her vakit hatırlayacağım rehberlik performansı ve birbirinden acayip esprileri nedeniyle sürücü beyefendiye bir ölçü bahşiş vermeyi tercih ettim.

Son notlar

Evet, dediğim üzere çeşit sürücümüz bu günü unutulmaz kılan etkenlerden biriydi. Çok derecede konuşkan, Berkeley’de toplumsal bilimler okumuş Alman sürücümüz o kadar çok espri yaptı ki kimilerine hakikaten gülmek zorunda kaldım. Bir adedini nakletmek isterim. Asfaltın biraz makus olduğu, otobüsün bozuk yer nedeniyle zıpladığı bir yerde: “Not my fault, not bus’ fault, but asphalt” dedi kendisi. Bu ve bunun üzere birçok “kötü” espriyle günümüzü şenlendirdi. Yosemite ziyaretimi hatırladıkça ister istemez sürücümüzü yüzümde bir gülümsemeyle hatırlıyorum, hatırlayacağım.

Kabul etmek gerekir, Amerika Birleşik Devletleri’nde bu türlü özel aktiviteler yapmayı geçiyorum, uçak bileti almak bile son derece maliyetli artık. Fakat Batı yakasında San Francisco civarlarına yolunuz düşerse Yosemite Ulusal Parkı’nı görme talihini es geçmeyin, en azından çeşitleri araştırıp bütçenizi çok zorlamayacaksa paraya kıyıp bu inanılmaz yeri görmenizi tavsiye ederek sözlerimi noktalamak isterim.

İletişim

Bu yazıyla ve başka yazılarımla ilgili her türlü sorunuzu, yazıların altına yorum yaparak bana iletebilirsiniz.